Мелипрамин в таблетках — инструкция по применению

Инструкция по применению мелипрамина в таблетках, описание действия препарата, показания к применению таблеток мелипрамина, взаимодействие с другими лекарствами, применение мелипрамина (таблетки) при беременности. Инструкции: Мелипрамин в растворе;
Торговое название: Мелипрамин®
Международное название: Имипрамин
Лекарственная форма: Таблетки, покрытые оболочкой 25 мг
Показания к применению:
Атс классификация:
N Средства, действующие на нервную систему
N06 Психоаналептики
N06A Антидепрессанты
N06A A Неселективные ингибиторы обратного нейронального захвата моноаминов
Фарм. группа:
Психоаналептики. Антидепрессанты. Моноаминов обратного захвата ингибиторы неселективные. Код ATХ N06A A02
Условия хранения:
3 года. Не использовать по истечении срока годности.
Срок хранения:
Хранить при температуре не выше 25 оС. Хранить в недоступном для детей месте!
Условия продажи: По рецепту
Описание:
Таблетки круглой формы, с матовой двояковыпуклой поверхностью, покрытые оболочкой, красно-коричневого цвета, свободные от механических загрязнений и пятен, без запаха или почти без запаха. На поверхности таблеток разрешается присутствие незначительных неровностей.

Состав мелипрамина в таблетках

Таблетки, покрытые оболочкой 25 мг
Бір таблетканың құрамында:

Активное вещество мелипрамина

имипрамина гидрохлорид 25 мг
25 мг имипрамин гидрохлориді

Вспомогательные вещества в мелипрамине

лактозы моногидрат, повидон (К-25), кросповидон (XL 10), тальк, магния стеарат, оболочка: гипромеллоза, магния стеарат, краситель косметический красно-коричневый (Е 172), диметикон Е-1049 39%
лактоза моногидраты, повидон (К-25), кросповидон (XL 10), тальк, магний стеараты, қабығы:гипромеллоза, магний стеараты, қызыл-қоңыр косметикалық бояғыш (Е172), 39% диметикон Е-1049

Показания к применению таблеток мелипрамина

  • все формы депрессии (с тревогой и без нее): эндогенная и реактивная депрессия, депрессивная фаза биполярного расстройства, атипичная депрессия, постпсихотическая депрессия, депрессивные состояния при органических заболеваниях центральной нервной системы и другие
  • панические расстройства
  • ночной энурез у детей старше 6 лет, как временный дополнительной препарат после исключения органической причины заболевания
  • депрессияның барлық түрлері (үреймен және онсыз): эндогендік және реактивтік депрессия, биполярлық бұзылудың депрессиялық фазасы, атипиялық депрессия, постпсихотикалық депрессия, орталық жүйке жүйесінің органикалық ауруларындағы депрессиялық жағдайлар және басқалары
  • үрейлену бұзылыстары
  • 6 жастан асқан балаларда түнгі энурезде, аурудың органикалық себептерін жоққа шығарғаннан кейін уақытша қосымша препарат ретінде

Противопоказания мелипрамина в таблетках

  • гиперчувствительность к активному веществу или другим компонентам препарата, а также к другим структурно близким трициклическим антидепрессантам
  • сопутствующая терапия ингибиторами моноаминооксидазы
  • острый инфаркт миокарда, нарушения проводимости сердца, аритмия
  • маниакальное состояние
  • тяжелая печеночная и/или почечная недостаточность
  • закрытоугольная глаукома
  • задержка мочи
  • беременность и период лактации
  • детский возраст до 6 лет
  • белсенді затына немесе препараттың басқа компоненттеріне, сондай-ақ құрылымдық жағынан жақын басқа трициклдік антидепрессанттарға жоғары сезімталдық
  • моноаминооксидаза тежегіштерімен қатар жүретін ем
  • миокардтың жедел инфаркті, жүрек өткізгіштігінің бұзылуы, аритмия
  • маниакальді жағдай
  • бауыр және/немесе бүйрек қызметінің ауыр жеткіліксіздігі
  • жабық бұрышты глаукома
  • несептің іркілуі
  • жүктілік және лактация кезеңінде
  • 6 жасқа дейінгі балаларға

Побочные действия таблеток мелипрамина

У пациентов, принимающих препарат, могут возникнуть не все из перечисленных побочных эффектов. Некоторые из этих побочных эффектов зависят от дозы и проходят при ее снижении, либо их тяжесть снижается без дополнительных мер при продолжении лечения. Некоторые побочные эффекты очень трудно отличить от исходного депрессивного состояния и его симптомов (например, утомляемости, нарушении сна, возбуждения, тревоги, сухости во рту).

Прием Мелипрамина® следует прекратить при возникновении жалоб или симптомов, свидетельствующих о тяжелом психиатрическом или неврологическом побочном действии.

Пациенты пожилого возраста более чувствительны к антихолинергическим, неврологическим, психиатрическим и сердечно-сосудистым побочным эффектам. Метаболизм и выведение препарата у них могут быть снижены, вследствие чего уровень препарата в плазме крови может повышаться.

Часто:
  • утомляемость, сонливость, беспокойство, усиление тревоги, возбуждение, тремор, нарушение сна, гипоманиакальные состояния, спутанность сознания (особенно у пациентов пожилого возраста и пациентов с болезнью Паркинсона), дезориентация
  • синусовая тахикардия, клинически незначимые изменения электрокардио-граммы (зубца T и сегмента ST) у пациентов с нормальным состоянием сердца и ортостатическая гипотензия
  • сухость во рту, потливость, запор, нарушения аккомодации, нарушения остроты зрения, чувство жара или горячие приливы
  • увеличение массы тела
Редко:
  • парестезия, головная боль, головокружение, эпилептические припадки
  • расширение зрачков, глаукома, паралитическая кишечная непроходимость
  • повышение активности трансаминаз, гепатит без желтухи
  • кожные аллергические реакции (сыпь, крапивница), локальный или генерализованный отек, фотосенсибилизация, зуд, петехии, алопеция
  • аллергический пневмонит с эозинофилией или без нее, системные анафилактические реакции с гипотензией
  • активация симптомов психоза
Иногда:
  • случаи аритмии, расширение комплекса QRS и удлинение интервала PR, блокада предсердного пучка Гисса;
  • тошнота, рвота, потеря аппетита, стоматит, обложенность языка и неприятные ощущения в животе;
  • повышение артериального давления, декомпенсация сердечной деятельности, спазм периферических кровеносных сосудов
  • затруднение мочеиспускания
  • галлюцинации
В отдельных случаях:
  • эозинофилия, лейкопения, агранулоцитоз, тромбоцитопения и пурпура, агрессивность, изменения электроэнцефалограммы, клонические сокращения мышц, слабость, экстрапирамидные симптомы, атаксия, нечеткая речь, высокая лихорадка, гинекомастия, галакторея, синдром нарушения секреции антидиуретического гормона, гипо- или гипергликемия, снижение или увеличение массы тела, шум в ушах, снижение или повышение полового влечения и нарушение потенции
Препарат қабылдап жүрген емделушілерде аталған жағымсыз әсерлердің барлығы бірдей пайда болмауы мүмкін. Жағымсыз әсерлердің кейбіреулері дозаға байланысты болады және оны төмендеткен кезде жоғалады, немесе олардың ауырлығы емді жалғастырған кезде қосымша шараларсыз-ақ төмендейді. Кейбір жағымсыз әсерлерді бастапқы депрессиялық жағдайдан және оның симптомдарынан (мысалы, шаршағыштық, ұйқының бұзылуы, қозу, үрейлену, ауыз ішінің құрғауы) ажырату өте қиын.

Мелипраминді® қабылдауды ауыр психиатриялық немесе неврологиялық жағымсыз әсерлерді айғақтайтын симптомдар пайда болған кезде тоқтатқан жөн.

Егде жастағы емделушілер антихолинергиялық, неврологиялық, психиатриялық және жүрек-қан тамырлық жағымсыз әсерлерге өте сезімтал. Оларда препараттың метаболизмі және шығарылуы төмендеуі мүмкін, соның салдарынан препараттың қан плазмасындағы деңгейі жоғарылауы мүмкін.

Жиі:
  • шаршау, ұйқышылдық, мазасыздық, үрейленудің күшеюі, қозу, діріл, ұйқының бұзылуы, гипоманиакальді жағдайлар, сананың шатасуы (әсіресе егде емделушілерде және Паркинсон ауруы бар емделушілерде), бағдарсыздық
  • жүрек қызметінің қалыпты жағдайы мен ортостатикалық гипотензиясы бар емделушілерде синустық тахикардия, электрокардиограмманың клиникалық болымсыз өзгерістері (Т тісшесі мен ST сегментінің).
  • ауыздың құрғауы, тершеңдік, іш қату, аккомодацияның бұзылуы, көру өткірлігінің төмендеуі, ыстықты сезіну немесе ыстық құйылулар
  • дене салмағының артуы
Сирек:
  • парестезия, бас ауыруы, бас айналу, эпилепсиялық ұстамалар
  • қарашықтардың кеңеюі, глаукома, салданудың салдарынан ішек бітелісі
  • трансаминазалар белсенділігінің жоғарылауы, сарғаюсыз гепатит
  • аллергиялық тері реакциялары (бөртпе, есекжем), жергілікті немесе жайылған ісіну, фотосенсибилизация, қышыма, петехиялар, алопеция
  • эозинофильді немесе онсыз аллергиялық пневмонит, гипотензиямен жүйелік анафилактикалық реакциялар
  • психоз белгілерінің белсенділенуі
Кейде:
  • аритмия жағдайлары, QRS кешенінің кеңеюі және PR аралығының ұзаруы, жүрекшеклік Гисс будасының блокадасы;
  • жүректің айнуы, құсу, тәбеттің жоғалуы, стоматит, тілдің өңезденуі және іштегі жайсыздық сезімі; артериялық қысымның жоғарылауы, жүрек қызметінің декомпенсациясы, шеткергі қан тамырларының түйілуі
  • несеп шығарудың қиындауы
  • елестеулер
Жекелеген жағдайларда:
эозинофилия, лейкопения, агранулоцитоз, тромбоцитопения мен пурпура, озбырлық, электроэнцефалограмманың өзгеруі, бұлшықеттердің клоникалық жиырылулары, әлсіздік, экстрапирамидалық симптомдар, атаксия, түсініксіз сөйлеу, жоғары қызба, гинекомастия, галакторея, антидиуретикалық гормон секрециясының бұзылу синдромы, гипо- немесе гипергликемия, дене салмағының төмендеуі немесе артуы, құлақтағы шуыл, жыныстық құштарлықтың төмендеуі немесе жоғарылауы және потенцияның бұзылуы.

Особые указания к применению

Препарат с осторожностью следует назначать при бронхиальной астме, инсульте.

Следует обратить внимание на то, что терапевтический эффект проявляется через 1-4 недели от начала лечения. Поэтому, риск суицидальных попыток быстро не снижается. В связи с этим пациенты, с тенденцией к суициду должны находится под тщательным медицинским наблюдением до наступления значительного улучшения состояния.

Поддерживающаяся доза должна приниматься не менее 6 месяцев. При внезапном прекращении лечения развиваются симптомы отмены (тошнота, головная боль, общее недомогание, беспокойство, тревога, нарушение сна, нарушение сердечного ритма, экстрапирамидные симптомы), поэтому при отмене препарата необходимо постепенное снижение дозы. Мелипрамин® может спровоцировать маниакальное состояние у пациентов с биполярным расстройством. Препарат нельзя применять во время маниакальной фазы.

Мелипрамин® снижает порог судорожной готовности, поэтому его с осторожностью назначают пациентам с эпилепсией. Пациентам, принимающим Мелипрамин®, не следует проводить электросудорожную терапию.

У пациентов с паническими приступами в начале лечения может усиливаться тревога. Парадоксальное усиление тревоги наиболее выражено в первые дни терапии и обычно стихает в течение 2-х недель. Таким пациентам целесообразно назначать препараты из группы бензодиазепинов.

В начальном периоде терапии антидепрессантами у пациентов с психозами может усилиться тревога и возбуждение.

В связи с наличием антихолинергического эффекта Мелипрамин® с осторожностью назначают при следующих состояниях: глаукома, гипертрофия предстательной железы, склонность к запорам, так как их симптомы могут нарастать.

Снижение отделения слезы и слизи может причинить неудобства носителям контактных линз, которые могут страдать от повреждения эпителия роговицы.

Мелипрамин® с осторожностью назначают пациентам с ишемической болезнью сердца, нарушением функции печени и/или почек, сахарным диабетом (изменение уровня глюкозы плазмы крови), феохромоцитомой или нейробластомой (прием препарата может вызвать гипертонический криз).

Пациенты с гипертиреозом или получающие препараты щитовидной железы нуждаются в тщательном наблюдении во время приема Мелипрамина® (возможно усиление побочных эффектов на сердце).

При лечении Мелипрамином® повышен риск развития аритмии и артериальной гипотензии при анестезии.

При длительном лечении антидепрессантами отмечена высокая частота кариеса зубов. В связи с этим рекомендуются регулярные посещения стоматолога.

Во время лечения рекомендуется избегать воздействия интенсивного солнечного света (прием солнечных ванн): препарат может вызывать фотосенсибилизацию.

У пациентов пожилого возраста может возникнуть антихолинергический психосиндром, который проходит в течение нескольких дней после отмены препарата.

У пациентов пожилого и детского возраста лечение рекомендуется начинать с меньших доз, так как у них чаще возникают побочные эффекты, особенно в начале первого курса лечения.

В период лечения следует исключить употребление алкоголя.

При лечении Мелипрамином® описаны отдельные случаи эозинофилии, лейкопении, агранулоцитоза, тромбоцитопении и пурпуры. Поэтому рекомендуется регулярный контроль количества форменных элементов крови.

Поскольку в состав таблеток Мелипрамина® входит лактозы моногидрат, препарат не рекомендуется принимать пациентам с редкими наследственными заболеваниями, такими как непереносимость галактозы, дефицит Lарр-лактазы или мальабсорбция глюкозы-галактозы.

При лечении депрессии рекомендуется принимать Мелипрамин® в первой половине дня (до 15-16 часов), так как возможно усиление или появление бессонницы.

До лечения и во время лечения рекомендуется регулярно контролировать:
  • артериальное давление (особенно у пациентов с лабильным кровообращением или гипотензией)
  • показатели функции печени (особенно у пациентов с заболеваниями печени)
  • формулу крови (немедленно в случае лихорадки или ларингита, которые могут быть признаками лейкопении и агранулоцитоза, а также в начале курса лечения и регулярно на его протяжении)
  • электрокардиограмму (при сердечно-сосудистых заболеваниях и у пациентов пожилого возраста)
Особенности влияния лекарственного средства на способность управления транспортным средством или потенциально опасными механизмами.
В период применения Мелипрамина® запрещается управление транспортным средством и выполнение работ, требующих повышенной концентрации внимания и быстроты психомоторных реакций
Препаратты бронх демікпесінде, инсульте сақтықпен тағайындау керек.

Емдік әсердің емді бастағаннан кейін 1–4 аптадан соң байқалуына назар аудару керек. Сондықтан өзіне-өзі қол жұмсау әрекеттері қаупі тез арада төмендемейді. Соған байланысты осындай әрекеттерге бейім емделушілер жағдайы елеулі түрде жақсарғанға дейін мұқият медициналық қадағалауда болуы керек.

Демеуші доза кемінде 6 ай бойы қабылдануы тиіс. Емдеудің күрт тоқтатылуы, дәріні тоқтату синдромын (жүрек айнуы, бас ауыруы, жалпы дімкәстік, мазасыздық, алаңдау, ұйқының бұзылуы, жүрек ырғағының бұзылуы, экстрапирамидалы симптомдар) тудыруы мүмкін, сондықтан препаратты тоқтатарда дозаны біртіндеп азайту қажет.

Мелипрамин® биполярлық бұзылулармен емделушілерде маниакальдық жағдайдың тууын өршітуі мүмкін. Препаратты маниакальдық фаза кезінде қолдануға болмайды.

Мелипрамин® құрысу дайындығының шегін төмендетеді, сондықтан оны эпилепсиямен емделушілерге сақтықпен тағайындайды. Мелипрамин® қабылдайтын емделушілерге электроқұрысу терапиясын қолданбаған жөн.

Үрейлену ұстамаларымен емделушілерде емдеудің басында үрейлену күшеюі мүмкін.

Емдеудің алғашқы күндерінде үрейленудің парадоксальді күшеюі едәуір айқын және әдетте 2 апта ішінде басылады. Мұндай емделушілерге бензодиазепиндер тобындағы препаратты тағайындау мақсатқа сай.

Психозы бар емделушілерде антидепрессанттық терапияның бастапқы кезеңінде үрейлену мен қозудың күшеюі ықтимал.

Антихолинергиялық әсердің болуына байланысты Мелипраминді® олардың симптомдарының күшейе түсуіне байланысты мынадай жағдайларда сақтықпен тағайындайды: глаукомада, қуық түбі безінің гипертрофиясында, іш қатуына бейімділікте, Жас пен сұйықтың бөлінуінің төмендеуі жанаспалы линзаларды пайдаланатын адамдарға қолайсыздық тудыруы ықтимал, олар мөлдір қабық эпителийінің зақымдануынан зардап шегуі мүмкін.

Мелипраминді® жүректің ишемиялық ауруымен, бауыр және/немесе бүйрек қызметінің бұзылуымен, қант диабетімен (қан плазмасында глюкоза деңгейінің өзгеруі), феохромоцитома немесе нейробластомамен (препаратты қабылдау гипертониялық криз тудыруы мүмкін) емделушілерге сақтықпен тағайындайды.

Гипертиреозбен немесе қалқанша без гормондарының препараттарын қабылдайтын емделушілер Мелипраминді® (жүрекке деген жағымсыз әсерлердің күшеюі мүмкін) қабылдау кезінде мұқият бақылауды қажет етеді.

Мелипраминмен® емдеу барысында анестезия кезінде аритмия мен артериялық гипертензия даму қаупі жоғары.

Антидепрессанттармен ұзақ емделу кезінде тіс жегісінің жоғары жиілігі байқалған. Соған байланысты стоматологқа ұдайы қаралу ұсынылады.

Емдеу кезінде қарқынды күн сәулесіне шалдығудан (күн ванналарын алу) аулақ болу ұсынылады: препарат фотосенсибилизация тудыруы мүмкін.

Егде жастағы емделушілерде антихолинергиялық психосиндром пайда болуы мүмкін, ол препаратты тоқтатқаннан кейін бірнеше күннің ішінде қайтады.

Егде жастағы емделушілер мен балаларға емдеуді аз дозада бастау керек, себебі оларда жағымсыз әсерлер жиі кездеседі, әсіресе емдеудің алғашқы курсының басында.

Емделу кезеңінде алкоголь қабылдауға болмайды.

Мелипраминмен® емдеген кезде болған эозинофилияның, лейкопенияның, агранулоцитоздың, тромбоцитопенияның және пурпураның жекелеген жағдайлары туралы айтылған. Сондықтан қанның формалық элементтерінің мөлшерін ұдайы бақылап отыру керек.

Мелипрамин® таблеткасының құрамына лактоза моногидраты кіретін болғандықтан препаратты галактозаны көтере алмаушылықпен, Lарр-лактаза тапшылығымен немесе глюкоза-галактоза мальабсорбциясы секілді сирек кездесетін тұқым қуалаған ауралармен емделушілерге қолдануға болмайды.

Депрессияны емдеген кезде Мелипраминді® күннің алғашқы жартысында (сағат 15-16-ға дейін) қабылдау ұсынылады, өйткені ұйқысыздықтың күшеюі немесе пайда болуы мүмкін.

Емдеу басталғанға дейін және емделу кезінде мынадай тұрақты бақылау ұсынылады:
  • артериялық қысымды (әсіресе тұрақсыз қан айналымы немесе гипотензиясы бар емделушілерде)
  • бауыр қызметінің көрсеткіштерін (әсіресе бауыр ауруы бар емделушілерде)
  • қан формуласын (емдеу курсының басында және ұзақ терапия кезінде лейкопения немесе агранулоцитоздың белгісі болуы мүмкін, қызба және ларингит жағдайында дереу)
  • электрокардиограмма (егде жастағы емделушілерде жүрек-қан тамыр ауруларында).
Дәрілік заттың көлік құралдарын немесе қауіпті механизмдерді басқару қабілетіне әсер ету ерекшеліктері
Мелипраминді® қолдану кезеңінде көлік құралдарын жүргізуге және зейінді жоғары жұмылдыруды және психимоторлық реакция жылдамдығын талап ететін жұмыстарды орындауға тыйым салынады.

Дозировка и способ применения

Препарат применяют строго по назначению врача!

Суточная доза определяется индивидуально в зависимости от характера и степени тяжести имеющихся симптомов. Необходимый терапевтический эффект можно ожидать не менее чем через 2-4 недели приема препарата (в некоторых случаях -6-8 недель). Лечение рекомендуется начинать с низких доз, которые постепенно повышают до достижения до минимальной эффективной и поддерживающей дозы. Во время приема препарата следует также определить минимальную эффективную дозу. У пациентов пожилого возраста и подростков (моложе 18 лет) подбор дозы следует проводить с особой осторожностью.

Взрослые

Депрессия: У амбулаторных больных обычная начальная доза составляет- 25мг 1-3 раза в сутки, с постепенным повышением до 150-200мг в сутки к концу первой недели лечения. Поддерживающая доза 50-100 мг в сутки.

В условиях стационара (в особенно тяжелых случаях) начальная доза составляет 75мг в сутки, с последующим повышением на 25мг в сутки до 200 мг в сутки. В исключительных случаях могут быть назначены более высокие дозы - до 300мг в сутки.

Пациенты пожилого возраста (старше 60 лет) и подростки (до 18 лет):
У таких пациентов может наблюдаться повышенная чувствительность к лечению Мелипрамином®. Поэтому лечение следует начинать с наименьшей дозы, которая может устранить симптомы заболевания. Обычно начальная доза составляет 12,5мг однократно вечером. После этого дозу постепенно повышают до 50-75 мг в сутки. Повышать дозу до оптимального уровня рекомендуется в течение 10 дней, после чего лечение продолжают подобранной дозой.

Панические расстройства: Поскольку такие пациенты обладают повышенной чувствительностью к побочным действиям препарата, лечение следует начинать с наименьшей возможной дозы. Преходящее повышение тревоги в начале терапии Мелипрамином®, может быть предупреждено и устраняется введением бензодиазепинов, дозу которых можно постепенно отменить по мере устранения симптомов тревоги. Суточную дозу препарата можно постепенно увеличить до 75-100мг (в исключительных случаях - до 200мг в сутки). Минимальная продолжительность лечения составляет не менее 6 месяцев. Отменять препарат в конце курса лечения следует постепенным снижением дозы.

Дети
Рекомендуемые дозы при лечении ночного энуреза:
  • в возрасте 6-8 лет (масса тела 20-25 кг): 25мг в сутки;
  • в возрасте 9-12 лет (масса тела 25 -35кг): 25-50мг в сутки;
  • старше 12 лет (масса тела более 35кг): 50-75 мг в сутки.
Если прием небольших начальных доз не достигает необходимого терапевтического эффекта, можно применять более высокие дозы. У детей суточная доза препарата не должна превышать 2,5 мг/кг массы тела. Рекомендуется применять минимальную эффективную дозу из указанного выше диапазона доз. Суточную дозу лучше принимать однократно после приема пищи, перед сном. Если ночной энурез наблюдается в начале ночи, суточную дозу препарата рекомендуется принимать в 2 приема(после полудня и перед сном).

Длительность лечения не должна превышать 3 месяцев. Поддерживающую дозу следует подбирать в соответствии с изменением симптомов заболевания. Перед отменой препарата рекомендуется постепенное снижение суточной дозы.
Препаратты тек дәрігердің тағайындауымен ғана қолданады!

Тәуліктік доза симптомдардың ауырлығына және табиғатына байланысты жекелей анықталады. Қажетті емдік әсерді препаратты қабылдаудың кем дегенде 2-4 аптасынан кейін күтуге болады (кейбір жағдайларда 6–8 апта болуы мүмкін). Емдеуді азғантай дозадан бастап, ең төмен тиімді және демеуші дозаға жеткенше біртіндеп жоғарылатады. Препаратты қабылдау кезінде сондай-ақ ең төмен тиімді дозасын анықтаған жөн. Егде жастағы емделушілер және жасөспірімдер (18 жасқа толмаған) үшін дозаны таңдау кезінде сақ болу қажет.

Ересектер

Депрессия: амбулаториялық науқастарда әдеттегі бастапқы доза емдеудің бірінші аптасының соңында тәулігіне 150-200 мг дейін біртіндеп жоғарылатумен, күніне 1-3 реттен 25 мг құрайды. Демеуші доза тәулігіне 50-100 мг. Аурухана жағдайында (әдетте ауыр жағдайларда) бастапқы доза тәулігіне 75 мг, ол біртіндеп тәулігіне 25 мг ден жоғарылата отырып, тәулігіне 200 мг дейінді құрайды, Төтенше жағдайларда тәулігіне 300 мг-ға дейінгі өте жоғары дозалар тағайындалуы мүмкін.

Егде жастағы емделушілер (60 жастан асқан) және жасөспірімдер (18 жасқа дейінгі): Бұл емделушілерде Мелипраминмен® емделуге жоғары сезімталдық байқалуы мүмкін. Сондықтан емдеуді ауру симптомдарын жоя алатын, аздаған дозадан бастаған жөн. Әдеттегі бастапқы доза кешкісін бір реттік 12,5 мг-ды құрайды. Осыдан кейін дозаны тәулігіне 50-75 мг-ға дейін біртіндеп жоғарылатады. Дозаны 10 күн бойы тиімді деңгейге дейін жоғарылату ұсынылады, содан кейін емдеуді таңдап алынған дозада жалғастыру керек.

Үрейлену бұзылыстары: Осындай емделушілер препараттың жағымсыз әсерлеріне жоғары сезімталдыққа ие болғандықтан, емдеуді мүмкіндігінше ең төмен дозада бастау керек.

Мелипрамин® препаратын қолданудың алғашқы курсын бастаған кезде болуы мүмкін үрейдің өткінші күшеюін бензодиазепиндерді енгізу арқылы алдын алуға және жоюға болады, дозаны үрейлену симптомдарының жоғалуына қарай, біртіндеп тоқтатуға болады. Препараттың тәуліктік дозасын 75-100 мг-ға дейін біртіндеп арттыруға болады (төтенше жағдайларда – тәулігіне 200 мг-ға дейін). Емдеу ұзақтығы кем дегенде 6 ай құрайды. Емдеу курсының соңында препаратты, дозаны біртіндеп төмендете отырып, тоқтату керек.

Балалар
Түнгі энурезді емдеген кезде ұснылатын дозалар:
  • 6-8 жаста (дене салмағы 20-25 кг): тәулігіне 25 мг;
  • 9-12 жаста (дене салмағы 25-35 кг): тәулігіне 25-50 мг;
  • 12 жастан асқанда (дене салмағы 35 кг-нан көбірек): тәулігіне 50-75 мг.
Егер аз мөлшердегі бастапқы дозаны қабылдауда, қажетті емдік әсерге қол жетпесе, жоғарырақ дозаларды қабылдауға болады. Балаларда препараттың тәуліктік дозасы әр кг дене салмағына шаққанда 2,5 мг-нан аспауға тиіс. Дозалардың жоғарыда көрсетілген диапазонынан өте төмен тиімді дозаны қолдану ұсынылады. Тәуліктік дозаны ас қабылдағаннан кейін, ұйқыға жатар алдында бір рет қабылдаған дұрыс. Егер түнгі энурез түннің бірінші бөлігінде байқалса, препараттың тәуліктік дозасын 2 қабылдаумен тағайындау ұсынылады (түстен кейін және ұйықтар алдында). Емдеу курсының ұзақтығы 3 айдан аспауға тиіс. Демеуші дозаны ауру симптомдарының өзгеруіне сәйкес таңдаған жөн. Препарат қабылдауды тоқтату алдында тәуліктік дозаны біртіндеп төмендету ұсынылады.

Взаимодействие с лекарствами

Нельзя применять Мелипрамин® одновременно с ингибиторами моноаминооксидазы. Центральные и периферические норадренергические эффекты суммируются и взаимно усиливаются, что может привести к токсическим эффектам (гипертонический криз, высокая лихорадка, миоклонус-статус, возбуждение, делирий, кома). После окончания приема ингибиторов моноаминооксидазы должно пройти не менее 3 недель до приема Мелипрамина®. Однако, после приема моклобемида (обратимый ингибитор моноаминооксидазы) достаточно 24-часового перерыва. Аналогичным образом следует переводить пациента с трициклических антидепрессантов на ингибиторы моноаминооксидазы - с 3-хнедельным перерывом между приемом препаратов. Прием этих препаратов следует начинать с наименьшей терапевтической дозы. Дозу можно постепенно повышать только при постоянном наблюдении за состоянием пациента.

Одновременное применение Мелипрамина® с нижеперечисленными препаратами требует особой осторожности.

Ингибиторы печеночных ферментов (ингибиторы изоферментов цитохрома P450 2D6): возможно снижение метаболизма имипрамина и соответственно повышение его уровня в плазме крови. К ингибиторам печеночных ферментов относятся вещества, которые не метаболизируются этими ферментами (циметидин или метилфенидат), а также препараты, являющиеся субстратами ферментов (другие антидепрессанты, фенотиазины, антиаритмические препараты типа 1с - пропафенон, флекаинид). Трициклические антидепрессанты могут повышать уровни антипсихотических препаратов в плазме крови (конкуренция на уровне печеночных ферментов).

Все антидепрессанты из группы избирательных блокаторов обратного захвата серотонина: в различной степени подавляют изоферменты P450 2D6. Следует соблюдать осторожность при одновременном применении этих препаратов с Мелипрамином®, а также при переводе пациента с блокаторов обратного захвата серотонина на Мелипрамин (или наоборот). Это особенно важно в случае применения флуоксетина из-за его длительного периода полувыведения

Пероральные контрацептивы или эстрогены: в отдельных случаях описано снижение антидепрессантного эффекта и появление симптомов повышенной токсичности. В случае появления симптомов токсичности рекомендуется снизить дозу одного из препаратов
  • индукторы печеночных ферментов (алкоголь, никотин, барбитураты, противоэпилептические средства): повышают метаболизм Мелипрамина®, что снижает его концентрацию в плазме крови и ослабляет антидепрессантный эффект.
  • препараты с антихолинергическим эффектом (фенотиазины, атропин, бипериден, противопаркинсонические и антигистаминные средства): возможно усиление антихолинергических эффектов или появление побочных эффектов (например, паралитической кишечной непроходимости). Требуется постоянное наблюдение за состоянием пациента и тщательный подбор дозы.
  • средства, угнетающие центральную нервную систему (опиаты, бензодиазепины, барбитураты, средства для общей анестезии, алкоголь): возможно усиление как основных, так и побочных эффектов каждого препарата
  • антипсихотические средства: повышают уровень антидепрессантов в плазме крови и тем самым усиливают их основные и побочные эффекты. При этом может возникнуть необходимость в снижении дозы. Одновременное применение с тиоридазином может вызвать тяжелую аритмию
  • препараты щитовидной железы: возможно усиление антидепрессивного эффекта с возникновением побочного действия на сердечно-сосудистую систему. Поэтому требуется постоянное наблюдение за состоянием пациента
  • адренергические антагонисты (гуанетидин, бетанидин, резерпин, клонидин, метилдофа): возможно ослабление антигипертензивных эффектов этих препаратов. Поэтому для нормализации артериального давления у пациентов с артериальной гипертензией, принимающих Мелипрамин®, следует назначать другие средства (мочегонные, сосудорасширяющие, бета-блокаторы)
  • симпатомиметики (адреналин, норадреналин, изопропилнорадреналин, эфедрин, фенилэфрин): возможно усиление их действия на сердечно-сосудистую систему.
  • Мелипрамин® снижает противосудорожный эффект фенитоина
  • хинидин: повышается риск возникновения нарушения проводимости сердца или аритмий
  • пероральные антикоагулянты: возможно ослабление их метаболизма, что удлиняет их период полувыведения и повышает риск кровотечения. Требуется регулярный контроль уровня протромбина
  • противодиабетические средства: может изменяться уровень глюкозы крови. Рекомендуется регулярный контроль уровня глюкозы крови в начале и после окончания курса лечения, а также при изменении дозы.
Мелипраминді® моноаминооксидаза тежегіштерімен бір мезгілде қабылдауға болмайды. Орталық және шеткі норадренергиялық әсерлер жинақталады және өзара күшейеді, бұл уытты әсерлер (гипертониялық криз, жоғары қызба, миоклонус-статус, қозу, еліру және кома) тудыруы мүмкін. Моноаминооксидаза тежегіштерін қабылдағаннан кейін Мелипраминді® қабылдауға дейін кемінде 3 апта өтуге тиіс. Алайда моклобемидті қабылдағаннан кейін (моноаминооксидаза қайтымды тежегіші) 24 сағаттық үзіліс жеткілікті. Емделушіні осындай қалыппен трициклдік антидепрессанттардан моноаминооксидаза тежегіштері бар препараттарға ауыстырғанда, препараттар арасында 3 апталық үзіліс жасау керек. Осы препараттардың әрқайсысын қабылдауды ең төмен емдік дозадан бастау керек. Дозаны емделушінің жай-күйін ұдайы бақылай отырып, біртіндеп арттырылады.

Мелипраминді® мынадай препараттармен бір мезгілде қолданғанда ерекше сақ болу керек:

Бауыр ферменттерінің тежегіштері (2D6 Р450 цитохромы изоферменттерінің тежегіштері): имипрамин метаболизмінің төмендеуі және тиісінше оның қан плазмасындағы деңгейінің артуы мүмкін. Бауыр ферменттерінің тежегіштеріне осы ферменттермен метаболизденбейтін заттар да (циметидин немесе метилфенидат), сондай-ақ ферменттер субстраттарына жататын препараттар (басқа антидепрессанттар, фенотиазиндер, аритмияға қарсы 1с типтегі препараттар – пропафенон, флекаинид) жатады. Трициклдық антидепрессанттар қан плазмасында антипсихотикалық препараттардың деңгейін арттыруы мүмкін (бауыр ферменттерінің деңгейінде бәсекелестік).

Серотониннің кері қармалуының таңдаулы бөгегіштері тобының барлық антидепрессанттары: 2D6 Р450 изоферменттерінің әсерін түрлі дәрежеде басады. Осы препараттарды Мелипраминмен® бір мезгілде қабылдағанда, сондай-ақ емделушінің серотониннің кері қармалуының бөгегіштерін Мелипраминге® ауыстырғанда (немесе керісінше) сақ болу керек. Бұл жағдай флуоксетинді тағайындағанда, оның жартылай шығарылу кезеңінің ұзақтылығына байланысты өте-мөте маңызды

Ішу арқылы қолданылатын контрацептивтер мен эстрогендер: жекелеген жағдайларда антидепрессанттық әсер төмендеді және жоғары уыттылық симптомдары пайда болады. Уыттылық симптомдары пайда болған жағдайда препараттардың біреуінің дозасын төмендету ұсынылады.
  • бауыр ферменттерінің индукторлары (алкоголь, никотин, барбитураттар, эпилепсияға қарсы дәрілер): Мелипраминнің® метаболизмін арттырады, бұл оның қан плазмасындағы концентрациясын төмендетеді және антидепрессанттық әсерін бәсеңдетеді
  • антихолинергиялық әсері бар препараттар (фенотиазиндер, атропин, бипериден, паркинсонизмге қарсы және гистаминге қарсы дәрілер): антихолинергиялық әсерді күшейтуі немесе жағымсыз әсерлердің (мысалы, салданған ішек бітелісі) пайда болуы мүмкін. Емделушілер ұдайы қадағалауда болуы және дозаның мұқият таңдалуы қажет
  • орталық жүйке жүйесінің қызметін төмендететін дәрілер (апиындар, бензодиазепиндер, барбитураттар, жалпы анестезияға арналған дәрілер, алкоголь): әр препараттың негізгі де, сондай-ақ жағымсыз әсерлерін де күшейтуі де мүмкін
  • антипсихотикалық дәрілер: қан плазмасындағы антидепрессанттардың деңгейін арттырады және сол арқылы олардың негізгі және жағымсыз әсерлерін күшейтеді. Бұл орайда дозаны төмендетуге қажеттілік пайда болуы мүмкін. Тиоридазинмен бір мезгілде қолданылуы ауыр аритмия тудыруы мүмкін
  • қалқанша без препараттары: жүрек-қан тамыр жүйесіне жағымсыз әсерлер пайда болуымен, антидепрессанттық әсерді күшейтуі мүмкін. Сондықтан емделушінің жағдайын әрдайым қадағалау талап етіледі
  • адренергиялық антагонистер (гуанетидин, бетанидин, резерпин, клонидин, метилдофа): осы препараттардың антигипертензивтік әсерлері бәсеңдеуі мүмкін. Сондықтан Мелипрамин® қабылдайтын артериялық гипертензиясы бар емделушілерде артериялық қысымды қалпына келтіру үшін басқа дәрілерді (зәр айдағыштарды, тамыр кеңейткіштерді, бета-блокаторларды) тағайындау керек
  • симпатомиметиктер (адреналин, норадреналин, изопропилнорадреналин, эфедрин, фенилэфрин): олардың жүрек-қан тамыр жүйесіне әсері күшеюі мүмкін.
  • Мелипрамин® фенитоиннің құрысуға қарсы әсерін төмендетеді.
  • хинидин: жүрек өткізгіштігінің бұзылуы немесе аритмияның пайда болу қаупі артады
  • ішу арқылы қолданылатын антикоагулянттар: олардың жартылай шығарылуы кезеңін ұзартатын және қан кету қаупін арттыратын, метаболизмі әлсіреуі мүмкін. Протромбин деңгейін жиі бақылау талап етіледі
  • диабетке қарсы дәрілер: қандағы глюкоза деңгейі өзгеруі мүмкін. Емдеу курсының басында және аяқталғаннан кейін, сондай-ақ доза өзгертілгенде қандағы глюкоза деңгейін ұдайы бақылау ұсынылады.

Передозировка мелипраминым в таблетках

Симптомы: головокружение, сонливость, ступор, атаксия, беспокойство, психомоторное возбуждение, гиперрефлексия, ригидность мышц, хореоатетоз, судороги, кома, гипотензия, тахикардия, аритмия, нарушения проводимости, шок, сердечная недостаточность, редко - остановка сердца, угнетение дыхания, цианоз, тошнота, лихорадка, потливость, мидриаз, олигурия или анурия.

Лечение: Поддерживающая и симптоматическая терапия. Специфического антидота нет. Тщательное наблюдение за состоянием пациента в течение не менее 72 часов. В связи с антихолинергическим эффектом препарата опорожнение желудка задерживается на 12 и более часов. Промывание желудка с использованием активированного угля. При судорогах: диазепам, фенитоин, фенобарбитал, ингаляционные анестетики и миорелаксанты. При необходимости проводится мониторинг дыхательной, сердечно-сосудистой деятельности, определение уровня электролитов крови, искусственная вентиляция легких, восполнение объема циркулирующей крови, введение дофамина или добутамина. Гемодиализ и перитонеальный диализ, а также форсированный диурез не эффективны. Введение физостигмина вызывает тяжелую брадикардию, асистолию и эпилептические припадки. Поэтому его применение не рекомендуется при передозировке Мелипрамина®.
Симптомдары: бас айналуы, ұйқышылдық, сіреспе, атаксия, мазасыздық, психомоторлық қозу, гиперрефлексия, бұлшықет сіреспелілігі, хореоатетоз, құрысулар, кома, гипотензия, тахикардия, аритмия, өткізгіштіктің бұзылуы, шок, жүрек жеткіліксіздігі, сирек – жүрек тоқтауы, тыныстың тарылуы, цианоз, жүрек айнуы, қызба, тершеңдік, мидриаз, олигурия немесе анурия.

Емдеу: Демеуші және симптоматикалық терапия. Арнайы у қайтарғысы жоқ. Емделушінің жағдайын кем дегенде 72 сағат ішінде мұқият қадағалау қажет. Препараттың антихолинергиялық әсеріне байланысты асқазанның босауы 12 сағатқа және одан да ұзаққа созылуы мүмкін. Асқазанды белсенділендірілген көмірді пайдалана отырып шаю керек. Құрысулар кезінде: диазепам, фенитоин, фенобарбитал, ингаляциялық анестетиктер мен миорелаксанттар. Қажет болғанда тыныс алу, жүрек қантамыр қызметіне мониторинг жүргізу қан электролиттері деңгейін анықтау, өкпені жасанды желдету, айналымдағы қан көлемін толықтыру, дофаминді немесе добутаминді енгізу. Гемодиализ бен перитонеальді диализ, сондай-ақ қарқынды диурез тиімсіз. Физостигминнің енгізілуі ауыр брадикардия, асистолия мен эпилепсия ұстамаларын тудырады. Сондықтан оны Мелипраминді® артық дозалау кезінде қолдану ұсынылмайды.

Фармакологические свойства

Фармакокинетика

После приема внутрь имипрамин хорошо всасывается из желудочно-кишечного тракта. Прием пищи не влияет на его абсорбцию. Биодоступность -50-70%. Время достижения максимальной концентрации 1-2ч. Препарат активно метаболизируется в печени с эффектом «первого прохождения», путём N-деметилирования образуется основной активный метаболит - дезипрамин (N-деметилимипрамин). Уровни имипрамина и дезипрамина в плазме крови имеют значительные индивидуальные различия. Оба соединения прочно связываются с белками плазмы крови (имипрамин- на 60-96%, дезипрамин – на 73-92%).

Средняя равновесная концентрация препарата в плазме крови при приеме внутрь по 50мг 3 раза в день в течение 10 дней равна 33-85 нг/мл для имипрамина и 43-109 нг/мл для дезипрамина. В связи со снижением метаболизма препарата у пациентов пожилого возраста его уровни в плазме крови могут быть выше, чем у молодых пациентов. Объем распределения - 10-20 л/кг. Выводится преимущественно с мочой (80%), и только 20% препарата выводится с калом в виде неактивных метаболитов. В моче 5% препарата выделяется в виде неизмененного имипрамина, а 6% в виде активного метаболита. Период полувыведения имипрамина - от 9 до 28 часов (примерно 19 часов) после введения однократной дозы. Период полувыведения может удлиняться у пациентов пожилого возраста, а также в случае передозировки. Имипрамин проникает через плацентарный барьер и экскретируется с грудным молоком.
Ішке қабылдағаннан кейін имипрамин асқазан-ішек жолынан жақсы сіңеді. Тамақ ішу оның сіңуіне ықпалын тигізбейді. Биожетімділігі – 50-70. Ең жоғары концентрацияға жету уақыты – 1-2 сағат. Препарат бауырда «алғаш өту» әсерімен белсенді метаболизденеді, N-деметилдену арқылы негізгі белсенді метаболит – дезипрамин (N-деметилимипрамин) түзеді. Қан плазмасындағы имипрамин және дезипрамин деңгейлерінің маңызды жекелей айырмашылықтары бар. Екі қосылыс та қан плазмасы ақуыздарымен тығыз байланысады (имипрамин 60-96-ға, дезипрамин 73-92-ға). Препараттың қан плазмасындағы орташа тепе-тең концентрациясы ішке 50мг-нан күніне 3 реттен 10 күн бойына қабылдаған кезде имипрамин үшін 33-85 нг/мл-ге және дезипрамин үшін 43-109 нг/мл-ге тең болады.

Егде жастағы емделушілерде препарат метаболизмінің төмендеуіне байланысты, оның қан плазмасындағы деңгейі жас емделушілерге қарағанда жоғары болуы мүмкін. Таралу көлемі – 10-20 л/кг. Препарат көбінесе несеппен бірге (80), және препараттың тек 20-ы ғана нәжіспен бірге белсенді емес метаболиттер түрінде шығарылады. Несепте препараттың 5-ы өзгермеген имипрамин түрінде, ал 6-ы белсенді метаболит түрінде бөлініп шығады. Бір реттік дозаны енгізгеннен кейін имипраминнің жартылай шығарылу кезеңі 9-дан 28 сағатқа дейінді (шамамен 19 сағатты) құрайды. Жартылай шығарылу кезеңі егде жастағы емделушілерде, сондай-ақ артық дозаланған жағдайда ұзаруы мүмкін. Имипрамин плацентарлық бөгет арқылы өтеді және емшек сүтімен шығарылады.

Фармакодинамика

Имипрамин - активный компонент препарата - трициклический антидепрессант. Механизм его действия точно не известен. Имипрамин подавляет обратный захват норадреналина и серотонина нервными окончаниями и тем самым препятствует распаду этих веществ. Этим облегчается проведение возбуждения в норадренергических и серотонинергических путях. Препарат угнетает мускариновые и Н1-гистаминовые рецепторы, в связи с чем обладает антихолинергическим и слабым седативным эффектами. Антидепрессивный эффект развивается постепенно, оптимальный терапевтический эффект достигается после 2-4 недель (возможно 6-8 недель) от начала лечения.

Мелипрамин® обладает вазопрессин-независимым антидиуретическим эффектом, в основном связанным с повышением канальцевой реабсорбции мочи и в меньшей степени со снижением экскреции натрия и калия. Эффективность при ночном недержании мочи обусловлена, по-видимому, антихолинергической активностью, приводящей к повышению способности мочевого пузыря к растяжению, прямой β-адренергической стимуляцией, активностью альфа-адренергических агонистов, сопровождающейся повышением тонуса сфинктера, и центральной блокадой захвата серотонина.
Имипрамин – препараттың белсенді компоненті – трициклдық антидепрессант. Оның әсер ету механизмі нақты белгілі емес. Имипрамин жүйке ұштарымен норадреналиннің және серотониннің кері қармалуын басады және сонысымен осы заттардың ыдырауына кедергі келтіреді. Осылайша қозудың норадренергиялық және серотонинергиялық жолдармен өтуін жеңілдетеді. Препарат мускариндік және Н1-гистаминдік рецепторларды басады, осыған байланысты антихолинергиялық және әлсіз тыныштандырғыш әсерге ие болады.

Антидепрессивтік әсер біртіндеп дамиды, оңтайлы терапиялық әсерге емдеудің 2–4 аптасынан кейін жетеді (6–8 апта болуы мүмкін). Мелипрамин®, негізінен, несептің өзекшелік кері сіңуінің артуымен және аз дәрежеде натрий мен калийдің шығарылуының төмендеуімен байланысты, вазопрессин-тәуелді емес антидиуретикалық әсерге ие болады. Несепті түнде ұстай алмаған кезде тиімділігі, сірә, қуықтың созылу қабілетінің артуына әкелетін антихолинергиялық белсенділікпен, тікелей бета-адренергиялық ынталанумен, альфа-адренергиялық агонистердің, сфинктер тонусын арттыруымен және серотонинді қармаудың орталықтан бөгелуімен қатар жүретін, белсенділігімен жүзеге асатын болуы керек.

Упаковка и форма выпуска

По 50 таблеток помещают во флаконы из коричневого стекла, укупоренные полиэтиленовой крышкой и медицинской ватой. По 1 флакону вместе с инструкцией по медицинскому применению на государственном и русском языках помещают в пачку из картона.
Полиэтилен қақпақпен және медициналық мақтамен тығындалған қоңыр түсті шыныдан жасалған құтыларға 50 таблеткадан салынған. 1 құтыдан медицинада қолданылуы жөніндегі мемлекеттік және орыс тілдеріндегі нұсқаулықпен бірге картон пәшкеге салынған.