Мелипрамин в растворе — инструкция по применению

Инструкция по применению мелипрамина в растворе, описание действия препарата, показания к применению раствора мелипрамина, взаимодействие с другими лекарствами, применение мелипрамина (раствор) при беременности. Инструкции: Мелипрамин в таблетках;
Торговое название: Мелипрамин®
Международное название: Имипрамин
Лекарственная форма: Раствор для инъекций 25 мг/2мл, 2 мл
Показания к применению:
Атс классификация:
N Средства, действующие на нервную систему
N06 Психоаналептики
N06A Антидепрессанты
N06A A Неселективные ингибиторы обратного нейронального захвата моноаминов
Фарм. группа:
Антидепрессанты. Неселективные ингибиторы обратного захвата моноаминов. Код ATC N06A A02
Условия хранения:
Хранить при температуре от 15 о С до 25о С, в защищенном от света месте. Хранить в недоступном для детей месте!
Срок хранения:
2 года. Не применять по истечении срока годности.
Условия продажи: По рецепту
Описание:
Прозрачный, желтоватый или зеленовато-жёлтоватый раствор, без запаха.

Состав мелипрамина в растворе

2мл раствора содержат
2 мл ерітіндінің құрамында

Активное вещество мелипрамина

имипрамина гидрохлорид 25 мг
25 мг имипрамин гидрохлориді

Вспомогательные вещества в мелипрамине

кислота аскорбиновая, натрия дисульфит, натрия сульфит, безводный, натрия хлорид, вода для инъекций
аскорбин қышқылы, натрий дисульфиті, сусыз натрий сульфиті, натрий хлориді, инъекцияға арналған су

Показания к применению раствора мелипрамина

  • все формы депрессии: эндогенная и реактивная депрессия, депрессивная фаза биполярного расстройства, атипическая депрессия, постпсихотическая депрессия, депрессивные состояния при органических заболеваниях центральной нервной системы
  • паническое расстройство
  • жабығудың барлық түрлері: эндогендік және реактивтік жабығу, биполярлық бұзылудың жабығу фазасы, өзгеше жабығу, психотикалықтан кейінгі жабығу, орталық жүйке жүйесінің органикалық аурулары кезінде болатын жабығу жай-күйлерде
  • дүрбелең туғызатын бұзылу

Противопоказания мелипрамина в растворе

  • гиперчувствительность к имипрамину или другому компоненту препарата, а также к другим структурно близким трициклическим антидепрессантам
  • беременность и период лактации
  • сопутствующая терапия ингибиторами моноамиооксидазы
  • острый инфаркт миокарда, нарушения проводимости сердца, аритмия
  • маниакальное состояние
  • гипертиреоз
  • доброкачественная гиперплазия предстательной железы
  • тяжелая печеночная и/или почечная недостаточность
  • закрытоугольная глаукома
  • атония мочевого пузыря
  • детский возраст до 12 лет
  • имипраминге немесе препараттың басқа компонентіне, сондай-ақ құрылымдық жағынан жақын басқа трициклдік антидепрессанттарға жоғары сезімталдықта
  • жүктілік және лактация кезеңінде
  • моноаминооксидаза тежегіштерімен ілеспелі терапияда
  • миокардтың жедел инфарктінде, жүрек өткізгіштігінің бұзылуына, аритмияда
  • маниакальды жағдайда
  • гипертиреозда
  • қуық түбі безінің қатерсіз гиперплазиясында
  • бауыр және/немесе бүйрек қызметінің ауыр жеткіліксіздігінде
  • жабық бұрышты глаукомада
  • қуықтың жиырылуы төмендегенде
  • 12 жасқа дейінгі балаларға

Побочные действия раствора мелипрамина

Часто:
  • утомляемость, сонливость, беспокойство, усиление тревоги, возбуждение, тремор, нарушение сна, гипоманиакальные состояния, спутанность сознания (особенно у пациентов пожилого возраста и пациентов с болезнью Паркинсона), дезориентация
  • синусовая тахикардия, клинически незначимые изменения электрокардиограммы (зубца T и сегмента ST) у пациентов с нормальным состоянием сердца и ортостатическая гипотензия. Имеются сообщения о случаях аритмии, расширении комплекса QRS и удлинении интервала PR, а также блокаде предсердного пучка Гисса. Возможно повышение артериального давления, декомпенсация сердечной деятельности, спазм периферических кровеносных сосудов.
  • сухость во рту, потливость, запор, нарушения аккомодации, нарушения остроты зрения, чувство жара или горячие приливы
Редко:
  • парестезия, головная боль, головокружение, эпилептические припадки
  • расширение зрачков, глаукома, паралитическая кишечная непроходимость
  • повышение активности трансаминаз, гепатит без желтухи
  • кожные аллергические реакции (сыпь, крапивница), локальный или генерализованный отек, фотосенсибилизация, зуд, петехии, алопеция
  • аллергический пневмонит с эозинофилией или без нее, системные анафилактические реакции с гипотензией
  • активация симптомов психоза
Иногда:
  • тошнота, рвота, потеря аппетита, стоматит, обложенность языка и неприятные ощущения в животе, затруднение мочеиспускания, галлюцинации
В отдельных случаях:
  • эозинофилия, лейкопения, агранулоцитоз, тромбоцитопения и пурпура, агрессивность, изменения электроэнцефалограммы, клонические сокращения мышц, слабость, экстрапирамидные симптомы, атаксия, нечеткая речь, высокая лихорадка, гинекомастия, галакторея, синдром нарушения секреции антидиуретического гормона, гипо- или гипергликемия, снижение или увеличение массы тела, шум в ушах, снижение или повышение полового влечения и нарушение потенции.
Жиі:
  • шаршау, ұйқышылдық, мазасыздық, алаңдаудың күшеюі, қозу, діріл, ұйқының бұзылуы, гипоманиакальдық жағдайлар, сананың шатасуы (әсіресе егде науқастарда және Паркинсон ауруы бар науқастарда), бағдарсыздық
  • жүрек қызметінің қалыпты жағдайы мен ортостатикалық гипотензиясы бар емделушілерде синустық тахикардия, электрокардиограмма клиникалық болымсыз өзгерістері (Т тісі мен ST сегментінің) жиі қадағаланады. Аритмия, QRS кешенінің кеңеюі және PR аралығының ұзаруы, сондай-ақ жүрекшедегі Гисс шоғырының бөгелуі жөнінде хабарлар бар. Артериялық қан қысымның жоғарылауы, жүрек қызметінің бұзылуы, шеткергі қан тамырларының түйілуі мүмкін
  • ауыздың құрғауы, тершеңдік, іш қату, аккомодацияның бұзылуы, көру өткірлігінің төмендеуі, ыстықты сезіну немесе ыстық құйылуы
Сирек:
  • парестезия, бас ауыруы, бас айналу, қояншық ұстамалары
  • қарашықтардың кеңеюі, глаукома, салданудың салдарынан ішек бітелісі
  • трансаминазалар белсенділігінің жоғарылауы, сары аурусыз гепатит
  • аллергиялық тері реакциялары (бөртпе, есекжем), жергілікті немесе жалпы ісіну, жарық сезінгіштік, қышыма, петехиялар, алопеция
  • эозинофильді немесе онсыз аллергиялық пневмонит, гипотензиялы жүйелі анафилактикалық реакциялар
  • психоз белгілерінің белсенділенуі
Кейде:
  • жүрек айнуы, құсу, тәбеттің болмауы, стоматит, тілдің зақымдануы және іштегі жағымсыз сезім, несеп шығарудың қиындауы, елестеулер
Жекеленген жағдайларда:
эозинофилия, лейкопения, агранулоцитоз, тромбоцитопения мен пурпура, агрессивтік, электроэнцефалограмма, бұлшық еттердің клоникалық жиырылулары, әлсіздік, экстрапирамидтік симптомдар, атаксия, түсініксіз сөйлеу, жоғары қызба, гинекомастия, галакторея, антидиуретикалық гормон секрециясы бұзылу синдромы, гипо- немесе гипергликемия, дене салмағының төмендеуі немесе артуы, құлақтағы шуыл, жыныстық құштарлықтың төмендеуі немесе жоғарылауы және потенцияның бұзылуы.

Особые указания к применению

Следует обратить внимание на то, что терапевтический эффект проявляется через 1-4 недели от начала лечения. Поэтому, риск суицидальных попыток быстро не снижается. В связи с этим пациенты, с тенденцией к суициду должны находится под тщательным медицинским наблюдением до наступления значительного улучшения состояния.

Поддерживающаяся доза должна приниматься не менее 6 месяцев. При внезапном прекращении лечения развиваются симптомы отмены (тошнота, головная боль, общее недомогание, беспокойство, тревога, нарушение сна, нарушение сердечного ритма, экстрапирамидные симптомы). Поэтому при отмене препарата необходимо постепенное снижение дозы. Мелипрамин может спровоцировать маниакальное состояние у пациентов с биполярным расстройством. Поэтому препарат нельзя применять во время маниакальной фазы.

Мелипрамин снижает порог судорожной готовности, поэтому его с осторожностью назначают пациентам с эпилепсией. Пациентам, принимающим Мелипрамин, не следует проводить электросудорожную терапию.
У пациентов с паническими приступами в начале лечения может усиливаться тревога. Парадоксальное усиление тревоги наиболее выражено в первые дни терапии и обычно стихает в течение 2-х недель. Таким пациентам целесообразно назначать препараты из группы бензодиазепинов.

В начальном периоде антидепрессантной терапии у пациентов с психозами может усилиться тревога и возбуждение.

В связи с наличием антихолинергического эффекта Мелипрамин с осторожностью назначают при следующих состояниях: глаукома, гипертрофия предстательной железы, склонность к запорам, так как их симптомы могут нарастать.

Снижение отделения слезы и слизи может причинить неудобства носителям контактных линз, которые могут страдать от повреждения эпителия роговицы.

Мелипрамин с осторожностью назначают пациентам с ишемической болезнью сердца, нарушениями функций печени и/или почек, сахарным диабетом (изменение уровня глюкозы плазмы крови), феохромоцитомой или нейробластомой (введение препарата может вызвать гипертонический криз).

Пациенты с гипертиреозом или получающие препараты щитовидной железы нуждаются в тщательном наблюдении во время приема Мелипрамина (возможно усиление побочных эффектов на сердце).

При лечении Мелипрамином повышен риск развития аритмии и артериальной гипотензии при анестезии.

При длительном лечении антидепрессантами отмечена высокая частота кариеса зубов. В связи с этим рекомендуются регулярные посещения стоматолога.

Во время лечения рекомендуется избегать воздействия интенсивного солнечного света (прием солнечных ванн): препарат может вызывать фотосенсибилизацию.

У пациентов пожилого возраста может возникнуть антихолинергический психосиндром, который проходит в течение нескольких дней после отмены препарата.

У пациентов пожилого и детского возраста лечение рекомендуется начинать с меньших доз, так как у них чаще возникают побочные эффекты, особенно в начале первого курса лечения.

В период лечения следует исключить употребление алкоголя.

До лечения и во время лечения рекомендуется регулярно контролировать:
  • артериальное давление (особенно у пациентов с лабильным кровообращением или гипотензией)
  • показатели функции печени (особенно у пациентов с заболеваниями печени)
  • формулу крови (при лихорадке и фарингите, а также подозрении на лейкопению и агранулоцитоз, эозинофилию, тромбоцитопению и пурпуру, в начале курса лечения и во время длительной терапии)
  • электрокардиограмму (при сердечно-сосудистых заболеваниях и у пациентов пожилого возраста).
Влияние на способность вождения транспортных средств и управления механизмами
В период применения Мелипрамина запрещается вождение транспортных средств и выполнение работы, требующей повышенной концентрации внимания и быстроты психомоторных реакций.
Күтілген терапиялық әсерге препарат қолданылған кеиінгі 1–4 апта ішінде жетуі мүмкін. Сондықтан өзіне-өзі қол жұмсау әрекеттері тез арада төмендемейді. Соған байланысты осындай әрекеттерге бейім науқастарды, жағдайы елеулі түрде жақсарғанға дейін мұқият медициналық қадағалауда ұстау керек.

Демеушә доза кемінде 6 ай бойы жүргізілуге тиіс. Емдеудің күрт тоқтатылуы, дәріні күрт тоқтату синдромын (жүрек айнуын, бас ауыруын, жалпы дімкәстік, мазасыздық, алаңдау, ұйқы бұзылуын, жүрек ырғағының бұзылуын, экстрапирамидтік симптомдарды) тудыруы мүмкін. Сондықтан препаратты тоқтатарда дозаны біртіндеп азайту қажет.

Мелипраминді қолдану биполярлық бұзылулары бар науқастарда маниакальдық жағдайдың тууын өршітуі мүмкін. Сондықтан препаратты маниакальдық фаза кезінде қолдануға болмайды.

Мелипрамин құрысу дайындығының шегін төмендетеді, сондықтан оны қояншығы бар науқастарға өте сақтықпен тағайындайды. Мелипрамин алатын науқастарға электрқұрысу терапиясын қолданбаған жөн.
Дүрбелең жағдайлары бар науқастарда емдеудің басында алаңдаудың күшеюі мүмкін. Емдеудің алғашқы күндерінде алаңдаушылықтың күтпеген күшеюі едәуір айқын және әдетте 2 апта ішінде басылады. Мұндай емделушілерге әдейілеп бензодиазепиндер тобындағы препаратты тағайындайды.

Психозы бар науқастарда антидепрессанттық терапияның бастапқы кезеңінде алаңдау мен қозу күшеюі ықтимал.

Антихолинергиялық әсердің болуына байланысты Мелипраминді мынадай жағдайларда тағайындайды: глаукомада, қуық түбі безінің гипертрофиясында, ауыр іш қатуында, өйткені симптомдар күшейе түсуі мүмкін.

Жас пен сұйықтың бөлінуінің төмендеуі жанаспалы линзаларды пайдаланатын адамдарға қолайсыздық тудыруы ықтимал, соның салдарынан олар мүйізгек эпителийінің бұзылуынан зардап шегуі мүмкін.

Мелипраминді жүректің ишемиялық ауруында, бауыр және/немесе бүйрек қызметінің бұзылуларында, қант диабеті (қан плазмасы глюкозасының өзгеруі), феохромоцитомасы немесе нейробластомасы (препаратты енгізу гипертониялық криз тудыруы мүмкін) бар науқастарға қолданылғанда сақ болу керек.

Гипертиреозы бар немесе қалқанша без гормондарының препараттарын алатын науқастар Мелипраминмен (жүрекке деген жанама әсерлердің күшеюі мүмкін) емдеу кезінде мұқият бақылауды қажет етеді.

Мелипраминмен емдеу барысында анестезия кезінде аритмия мен артериялық гипертензия қаупі жоғары.
Антидепрессанттармен ұзақ емделу кезінде тіс жегісінің жоғары жиілігі байқалған. Соған байланысты стоматологқа ұдайы көріну ұсынылады.

Емдеу кезінде қарқынды күн сәулесіне шалдығудан (күн ванналарын алу) аулақ болу ұсынылады: препарат фотосенсибилизация тудыруы мүмкін.

Егде жастағы емделушілерде антихолинергиялық психосиндром пайда болуы мүмкін, ол препаратты тоқтатқаннан кейін бірнеше күннің ішінде кетеді.

Егде жастағы емделушілер мен балаларға емдеуді аз дозада бастау керек, себебі оларда жанама әсерлер жиі кездеседі, әсіресе емдеудің алғашқы курсының басында.

Емделу кезеңінде алкоголь тұтынуға болмайды.

Емдеу басталғанға дейін және емделу кезінде мынадай тұрақты бақылау ұсынылады:
  • артериялық қысымды (әсіресе тұрақсыз қан айналымы немесе гипотензиясы бар емделушілерде)
  • бауыр қызметінің көрсеткіштерін (әсіресе бауыр ауруы бар науқастарда)
  • қан формуласын (емдеу курсының басында және ұзақ терапия кезінде қызба және фарингит, сондай-ақ лейкопения немесе агранулоцитоз, эозинофилия, тромбоцитопения мен пурпура көріністерінің болуын)
  • электрокардиограмма (егде жастағы емделушілерде жүрек-қан тамыр ауруларында).
Көлік құралдарын жүргізу және механизмдерді басқару қабілетіне әсері
Мелипраминді қолдану кезеңінде көлік құралдарын жүргізуге және жоғары назарды және психимоторлық реакция жылдамдығын талап ететін жұмыстарды орындауға тыйым салынады.

Дозировка и способ применения

Только для внутримышечного введения!

Инъекцию следует вводить глубоко в мышцу. Терапию следует подбирать для каждого пациента индивидуально. Рекомендуется начинать лечение с минимально- эффективных доз.

Взрослым:

В 1-ый день терапии назначают внутримышечно 25мг 3 раза в сутки. При необходимости в последующие дни лечения дозу препарата можно увеличить. Максимальная суточная доза не должна превышать 100мг.

С 7-го дня терапии дозу постепенно снижают путем замены одной инъекции на прием 1 драже внутрь.

С 13-го дня терапии пациента следует перевести на пероральный прием препарата.

В случае возникновения рецидива заболевания, возможно повторное назначение препарата внутримышечно.
Бұлшықет ішіне енгізуге арналған ғана!

Инъекцияны бұлшықетке терең енгізу қажет. Терапияны әр емделуші үшін дербес таңдау қажет. Емдеуді ең аз деген тиімді дозадан бастау ұсынылады.

Ересектерге:

Емдеудің бірінші күнінде бұлшықет ішіне тәулігіне 3 рет 25 мг-нан тағайындайды. Қажет болған жағдайда емдеудің келесі күндері препарат дозасын арттыруға болады. Ең жоғары тәуліктік доза 100 мг-нан аспауы керек.

Емдеудің 7 күнінен бастап бір инъекцияның орнына 1 драже ішу арқылы дозаны біртіндеп төмендетеді.

Емдеудің 13-ші күнінен бастап емделушіні препаратты ішу арқылы қабылдауға ауыстыру керек.

Ауру қайталанған жағдайда препаратты қайтадан бұлшықет ішіне тағайындауға болады.

Взаимодействие с лекарствами

Нельзя вводить Мелипрамин одновременно с ингибиторами моноаминооксидазы. Центральные и периферические норадренергические эффекты суммируются и взаимно усиливаются, что может привести к токсическим эффектам (гипертонический криз, высокая лихорадка, миоклонус-статус, возбуждение, делирий и кома). После окончания приема ингибиторов моноаминооксидазы должно пройти не менее 3 недель до приема Мелипрамина. Однако после приема моклобемида (обратимый ингибитор моноаминооксидазы) достаточно 24-часового перерыва. Аналогичным образом следует переводить пациента с трициклических антидепрессантов на ингибиторы моноаминооксидазы - с 3-х недельным перерывом между приемом препаратов. Прием этих препаратов следует начинать с наименьшей возможной дозы. Дозу можно постепенно повышать только при постоянном наблюдении за состоянием пациента.

Одновременное применение Мелипрамина со следующими препаратами требует особой осторожности:
  • ингибиторы печеночных ферментов (ингибиторы изоферментов цитохрома P450 2D6): возможно снижение метаболизма имипрамина и соответственно повышение его уровеня в плазме крови. К ингибиторам печеночных ферментов относятся вещества, которые не метаболизируются этими ферментами (циметидин или метилфенидат), а также препараты, являющиеся субстратами ферментов (другие антидепрессанты, фенотиазины, антиаритмические препараты типа 1с - пропафенон, флекаинид)
  • все антидепрессанты из группы избирательных блокаторов обратного захвата серотонина в различной степени подавляют изоферменты P450 2D6. Следует соблюдать осторожность при совместном введении этих препаратов с Мелипрамином, а также при переводе пациента с блокаторов обратного захвата серотонина на Мелипрамин (или наоборот). Это особенно важно в случае применения флуоксетина из-за его длительного периода полувыведения
  • пероральные контрацептивы или эстрогены (в отдельных случаях описано снижение антидепрессантного эффекта и появление симптомов повышенной токсичности). В случае появления симптомов токсичности рекомендуется снизить дозу одного из препаратов
  • индукторы печеночных ферментов (алкоголь, никотин, барбитураты, противоэпилептические средства): повышают метаболизм Мелипрамина, что снижает его концентрацию в плазме крови и ослабляет антидепрессантный эффект.
  • препараты с антихолинергическим эффектом (фенотиазины, атропин, бипериден, противопаркинсонические и антигистаминные средства): возможно усиление антихолинергических эффектов или появление побочных эффектов (например, паралитической кишечной непроходимости). Требуется постоянное наблюдение за состоянием пациента и тщательный подбор дозы.
  • средства, угнетающие центральную нервную систему (опиаты, бензодиазепины, барбитураты, средства для общей анестезии, алкоголь): возможно усиление как основных, так и побочных эффектов каждого препарата
  • антипсихотические средства: повышают уровень антидепрессантов в плазме крови и тем самым усиливают их основные и побочные эффекты. При этом может возникнуть необходимость в снижении дозы. Совместное введение с тиоридазином может вызвать тяжелую аритмию
  • препараты щитовидной железы: возможно усиление антидепрессивного эффекта с возникновением побочного действия на сердечно-сосудистую систему. Поэтому требуется постоянное наблюдение за состоянием пациента
  • адренергические антагонисты (гуанетидин, бетанидин, резерпин, клонидин, метилдофа): возможно ослабление антигипертензивных эффектов этих препаратов. Поэтому для нормализации артериального давления у пациентов с артериальной гипертензией, принимающих Мелипрамин, следует назначать другие средства (мочегонные, сосудорасширяющие, бета-блокаторы)
  • симпатомиметики (адреналин, норадреналин, изопропилнорадреналин, эфедрин, фенилэфрин): возможно усиление их действия на сердечно-сосудистую систему.
Мелипрамин снижает противосудорожный эффект фенитоина
  • хинидин: повышается риск возникновения нарушения проводимости сердца или аритмий
  • пероральные антикоагулянты: возможно ослабление их метаболизма, что удлиняет их период полувыведения и повышает риск кровотечения. Требуется регулярный контроль уровня протромбина
  • противодиабетические средства: может изменяться уровень глюкозы крови. Рекомендуется регулярный контроль уровня глюкозы крови в начале и после окончания курса лечения, а также при изменении дозы.
Мелипраминді моноаминооксидаза тежегіштерімен бір мезгілде енгізуге болмайды. Орталық және шеткі норадренергиялық әсерлер жинақталады және өзара күшейеді, бұл уытты әсерлер (гипертониялық криз, жоғары қызба, миоклонус-статус, қозу, еліру және кома) тудыруы мүмкін. Моноаминооксидаза тежегіштерін қабылдағаннан кейін Мелипраминмен емдеу курсы басталғанға дейін кемінде 3 апта өтуге тиіс. Алайда моклобемидті қабылдағаннан кейін (моноаминооксидаза қайтымды тежегіші) 24 сағаттық үзіліс жеткілікті. Емделушіні осындай қалыппен трициклдік антидепрессанттардан моноаминооксидаза тежегіштері бар препараттарға ауыстырғанда, препараттар арасында 3 апталық үзіліс жасау керек. Осы препараттардың әрқайсысын қабылдауды ең аз дозадан бастау керек. Дозаны емделушінің жай-күйін ұдайы бақылай отырып, біртіндеп арттырылады.

Мелипраминді мынадай препараттармен бір мезгілде қолданғанда ерекше сақ болу керек:
  • бауыр ферменттерінің тежегіштері (2D6 Р450 цитохромы изоферменттерінің тежегіштері): имипрамин метаболизмін төмендетуі және оның қан плазмасындағы деңгейін тиісінше артуы мүмкін. Бауыр ферменттерінің тежегіштеріне осы ферменттермен метаболизденбейтін заттар да (циметидин немесе метилфенидат), сондай-ақ ферменттер субстраттарына жататын препараттар (басқа антидепрессанттар, фенотиазиндер, аритмияға қарсы 1с түріндегі препараттар – пропафенон, флекаинид) жатады
  • серотониннің кері қарпылуы таңдаулы тежегіштері тобының барлық антидепрессанттары, 2D6 Р450 изоферменттерінің әсерін түрлі дәрежеде басады. Осы препараттарды Мелипраминмен біріктіріп енгізгенде, сондай-ақ емделушінің серотониннің кері қарпитын таңдаулы тежегіштерін Мелипраминге ауыстырғанда (немесе керісінше) сақ болу керек. Бұл жағдай флуоксетинді тағайындағанда, оның жартылай шығарылу кезеңін ұзақтылығына байланысты өте-мөте маңызды
  • ішу арқылы қолданылатын контрацептивтер мен эстрогендер (жекелеген жағдайларда антидепрессанттық әсер төмендеді және жоғары уыттылық симптомдары пайда болады). Уыттылық симптомдары пайда болған жағдайда препараттардың бірінің мөлшерін төмендету ұсынылады.
  • бауыр ферменттерінің шығарылуын демегіштер (алкоголь, никотин, барбитураттар, қояншыққа қарсы дәрілер): Мелипраминнің метаболизмін арттырады, бұл оның қан плазмасындағы концентрациясын төмендетеді және антидепрессанттық әсерін бәсеңдетеді
  • антихолинергиялық әсері бар препараттар (фенотиазиндер, атропин, бипериден, паркинсонистікке қарсы және гистаминге қарсы дәрілер): антихолинергиялық әсерді күшейтуі немесе жағымсыз әсерлер (мысалы, салданған ішек бітелісі) тудыруы мүмкін. Емделушілер ұдайы қадағалауда болуы және дозаның мұқият таңдалуы қажет
  • орталық жүйке жүйесінің қызметін төмендететін әлсірететін дәрілер (апиындар, бензодиазепиндер, барбитураттар, жалпы анестезияға арналған дәрілер, алкоголь): әр препараттың негізгі де, сондай-ақ жанама әсерлерін де күшейтуі де мүмкін
  • антипсихотикалық дәрілер: қан плазмасындағы антидепрессанттардың деңгейін арттырады және сол арқылы олардың негізгі және жанама әсерлерін күшейтеді. Бұл орайда дозаны төмендетуге қажеттілік пайда болуы мүмкін. Тиоридазинмен біріктіріліп енгізілуі ауыр аритмия тудыруы мүмкін
  • қалқанша без препараттары: жүрек-қан тамыр жүйесіне жанама әсер бере отырып, антидепрессанттық әсерді күшейтуі мүмкін. Сондықтан емделушінің жағдайын әрдайым қадағалау талап етіледі
  • адренергиялық антагонистер (гуанетидин, бетанидин, резерпин, клонидин, метилдофа): осы препараттардың антигипертензивтік әсерлері бәсеңдеуі мүмкін. Сондықтан Мелипрамин алатын артериялық гипертензиясы бар науқастарда артериялық қысымды қалпына келтіру үшін басқа дәрілерді (зәр айдағыштарды, тамыр кеңейткіштерді, бета-бөгегіштерді) тағайындау керек
  • симпатомиметиктер (адреналин, норадреналин, изопропилнорадреналин, эфедрин, фенилэфрин): олардың жүрек-қан тамыр жүйесіне әсері күшеюі мүмкін. Мелипрамин фенитоиннің құрысуға қарсы әсері төмендетеді.
  • хинидин: жүрек өткізгіштігінің бұзылуы немесе аритмияның пайда болу қаупі артады
  • ішу арқылы қолданылатын антикоагулянттар: олар метаболизмді әлсіретуі, олардың жартылай шығарылуы кезеңін ұзартады және қан кету қаупін арттырады. Протромбин деңгейін жиі бақылау талап етіледі
  • диабетке қарсы дәрілер: қандағы глюкоза деңгейі өзгеруі мүмкін. Емдеу курсының басында және аяқталғаннан кейін, сондай-ақ доза өзгертілгенде қандағы глюкоза деңгейін ұдайы бақылау ұсынылады.

Передозировка мелипраминым в растворе

Симптомы: головокружение, сонливость, ступор, атаксия, беспокойство, психомоторное возбуждение, гиперрефлексия, ригидность мышц, хореоатетоз, судороги, кома, гипотензия, тахикардия, аритмия, нарушения проводимости, шок, сердечная недостаточность, редко - остановка сердца, угнетение дыхания, цианоз, тошнота, лихорадка, потливость, мидриаз, олигурия или анурия.

Лечение: Поддерживающая и симптоматическая терапия. Специфического антидота нет. Тщательное наблюдение за состоянием пациента в течение не менее 72 часов. Мониторинг за параметрами сердечно-сосудистой системы и уровнем электролитов крови. При судорогах: диазепам, фенитоин, фенобарбитал, ингаляционные анестетики и миорелаксанты. Можно применить искусственное дыхание, увеличение объема плазмы крови, капельную инфузию дофамина или добутамина. Гемодиализ и перитонеальный диализ, а также форсированный диурез не эффективны. Введение физостигмина вызывает тяжелую брадикардию, асистолию и эпилептические припадки. Поэтому его применение не рекомендуется при передозировке имипрамина.
Белгілері: бас айналуы, ұйқышылдық, сіреспе, атаксия, мазасыздық, психомоторлық қозу, асқын рефлексия, бұлшықет сіреспелілігі, хореоатетоз, құрысулар, кома, гипотензия, тахикардия, аритмия, өткізгіштік бұзылулары, шок, жүрек жеткіліксіздігі, сирек – жүрек тоқтауы, тыныстың тарылуы, цианоз, жүрек айнуы, қызба, тершеңдік, мидриаз, олигурия немесе анурия.

Емдеу: Демеуші және симптоматикалық терапия. Арнайы у қайтарғы жоқ. Емделушінің жағдайын кем дегенде 72 сағат ішінде мұқият қадағалау қажет. Жүрек-қан тамыр жүйесінің параметрлеріне және қан электролиттері деңгейіне қадағалау жүргізу керек. Құрысулар кезінде: диазепам, фенитоин, фенобарбитал, ингаляциялық анестетиктер мен миорелаксанттар. Жасанды тыныс алдыруды, қан плазмасының көлемін ұлғайтуға, дофаминнің немесе добутаминнің тамшылатқыш инфузиясын қолдануға болады. Гемодиализ бен перитонеальды диализ, күшейтілген диурез тиімсіз. Физостигминнің енгізілуі ауыр брадикардия, асистолия мен қояншық ұстамаларын тудырады. Сондықтан оны имипраминді артық мөлшерлеу кезінде қолдану ұсынылмайды.

Фармакологические свойства

Фармакокинетика

Препарат активно метаболизируется в печени с эффектом «первого прохождения», путём N-деметилирования образуется основной активный метаболит - дезипрамин (N-деметилимипрамин). Уровни имипрамина и дезипрамина в плазме крови имеют значительные индивидуальные различия. Оба соединения прочно связываются с белками плазмы крови (имипрамин - на 60-96%, дезипрамин – на 73-92%). Пик концентрации препарата в плазме крови достигается через 30-60 минут после внутримышечного введения.

В связи со снижением метаболизма препарата у пациентов пожилого возраста его уровни в плазме крови могут быть выше, чем у молодых пациентов. Объем распределения -10-20л/кг. Выводится преимущественно с мочой (80%), и только 20% препарата выводится с калом в виде неактивных метаболитов. В моче 5% препарата выделяется в виде неизмененного имипрамина, а 6% в виде активного метаболита. Период полувыведения имипрамина - от 9 до 28 часов (примерно 19 часов). Период полувыведения может удлиняться у пациентов пожилого возраста, а также в случае передозировки. Имипрамин проникает через плацентарный барьер и экскретируется с грудным молоком.
Препарат “бірінші өту” әсерінің негізінде N-деметилирлену арқылы негізгі белсенді метаболиті – дезипраминді түзу арқылы (N-деметилимипрамин) бауырда метаболизденеді. Имипрамин мен дезипраминнің қан плазмасындағы деңгейлерінің елеулі дербес ауытқулары бар. Екі құрама да қан плазмасының ақуыздарымен берік байланысады (имипрамин – 60-96-ға, дезипрамин – 73-92-ға). Қан плазмасында препараттың ең жоғарғы концентрациясы бұлшықет ішіне енгізгеннен кейін 30-60 минуттан кейін жетеді.

Препарат егде науқастарда метаболизмінің төмендеуіне байланысты, оның қан плазмасындағы деңгейлері жас емделушілерге қарағанда жоғары болуы мүмкін. Таралу көлемі – 10–20 л/кг. Препарат негізінен несеппен (80) шығарылады, ал қалған 20-ы белсенді емес метаболиттер түрінде нәжіспен шығарылады. Препараттың 5-ы несепте өзгермеген имипрамин түрінде, ал 6-ы белсенді метаболит түрінде шығарылады. Имипраминнің жартылай шығарылу кезеңі – 9-дан 28 сағатқа дейін (шамамен 19 сағат) құрайды. Жартылай шығарылу кезеңі егде емделушілерде, сондай-ақ артық мөлшерленгенде ұзаруы мүмкін. Имипрамин плацентарлық кедергі арқылы өтеді және емшек сүтімен шығарылады.

Фармакодинамика

Мелипрамин - трициклический антидепрессант. Мелипрамин подавляет обратный захват норадреналина и серотонина нервными окончаниями и тем самым препятствует распаду этих веществ. Этим облегчается проведение возбуждения в норадренергических и серотонинергических путях. Препарат угнетает мускариновые и Н1-гистаминовые рецепторы, в связи с чем обладает антихолинергическим и слабым седативным эффектами. Антидепрессивный эффект развивается постепенно, оптимальный терапевтический эффект достигается после 2-4 недель (возможно 6-8 недель) от начала лечения.
Мелипрамин - трициклді антидепрессант. Мелипрамин жүйке ұштарында норедреналин мен серотониннің кері қарпуын басады және сол арқылы осы заттардың ыдырауына кедергі жасайды. Соның арқасында қозудың норадренергиялық және серотонинергиялық жолдар арқылы берілуі жеңілдейді. Препарат мускариндік және Н1 гистаминдік рецепторлардағы қозуды әлсіретеді, соған байланысты антихолинергиялық және әлсіз тыныштандырғыш әсерлерге ие. Антидепрессивтік әсер біртіндеп дамиды, оңтайлы терапиялық әсерге емдеудің 2–4 аптасынан кейін жетеді (6–8 апта болуы мүмкін).

Упаковка и форма выпуска

5 ампул по 2 мл помещают в контурную ячейковую упаковку; по 2 контурные ячейковые упаковки вместе с инструкцией по применению помещают в пачку из картона.
5 ампула 2 мл-ден пішінді ұялы қаптамада; 2 пішінді ұялы қаптама медицинада қолдану жөніндегі нұсқаулықпен бірге картон пәшкеде.